Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

«Τώρα που θα πας στο νηπιαγωγείο...»


Μετά τα πρώτα του βήματα στο σπίτι, τα πρώτα του λογάκια στη μαμά και τον μπαμπά και τις πρώτες γνώσεις που παίρνει απ’ την οικογένεια, έρχεται η στιγμή που το παιδί ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο της εκπαίδευσης απ’ το νηπιαγωγείο. Είναι, όμως, και μια στιγμή αποχωρισμού για τους γονείς, που αντιλαμβάνονται ότι πρέπει από εδώ και στο εξής να δείχνουν εμπιστοσύνη και να στηρίζουν το παιδί τους και τους δασκάλους του. Τα ανάμικτα συναισθήματα περιγράφει στην ανοιχτή επιστολή της, η μπλόγγερ και μαμά Τζέσικα Γουόλστενχολμ.
«Τώρα που θα πας στο νηπιαγωγείο...»
«Έι μικρούλη μου,

Το ξέρω ότι είσαι απορροφημένος με τα παιχνίδια σου, αλλά μπορείς να έρθεις για λίγα λεπτά στην αγκαλιά της μανούλας που έχει κάτι να σου πει;

Πότε μεγάλωσες τόσο, ε; Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που πάλευες να κάνεις τα πρώτα σου βήματα και σήμερα σε είδα να ντύνεσαι μόνος σου. Έλαμψα από περηφάνεια όπως σε είδα να βγαίνεις απ’ το δωμάτιό σου ντυμένος στην πένα. Περήφανη, αλλά και με μια κρυφή ικανοποίηση που ακόμη δεν «το ‘χεις» με τα κουμπιά στο πουκάμισό σου. Ή μήπως τ’ άφησες για μένα;

Το νηπιαγωγείο ξεκινά σε λίγο και, για να ‘μαι ειλικρινής, δεν ξέρω πώς να νιώσω. Είσαι έτοιμος κι είμαι έτοιμη, αλλά είναι λίγο σαν να ξεκινώ απ’ την αρχή ως μητέρα, σα να έχω ένα σωρό καινούργια πράγματα να μάθω. Δείξε υπομονή, λοιπόν. Θα μου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσω την καινούργια κατάσταση, αλλά δε θα τολμούσα ποτέ να σε κρατήσω απ’ το ν’ ανοίξεις τα φτερά σου, γι’ αυτό θα σε αφήσω απ’ τον έλεγχο μου με αξιοπρέπεια κι εμπιστοσύνη.

Προτού, όμως, μπεις στη νέα φάση της ζωής σου κι αφήσεις πίσω σου όσα ζήσαμε αυτά τα 5 χρόνια, άκου τι έχω να σου πω.

Θα μου λείψουν οι ήσυχες μέρες που ζήσαμε μαζί. Όταν είμασταν μόνον οι δυο μας και διαβάζαμε, παίζαμε ή κάναμε δουλειές. Εκείνες οι απλές, συνηθισμένες στιγμές που μιλούσαμε χαζεύοντας τα χρυσόψαρα ή λύνοντας παζλ, αποτελούν μερικές απ’ τις καλύτερες αναμνήσεις μου ως μαμά. Παρ’ ότι θα είσαι πια στο νηπιαγωγείο, σου υπόσχομαι ότι θα βρίσκω πάντα χρόνο να κάνουμε πράγματα μαζί, απλά, χωρίς μεγαλεπήβολα σχέδια και φανφάρες. Ούτε πρόγραμμα, ούτε διάβασμα για το σχολείο. Μόνο εσύ κι εγώ, τ’ αγαπημένα σου παιχνίδια κι ένα μπολ με το αγαπημένο σου σνακ.

Αυτή η νέα περιπέτεια μπορεί να μας τρομάζει και τους δυο, αλλά ξέρω καλά πως θα τα καταφέρουμε με τον καιρό. Οι αλλαγές είναι δύσκολο πράγμα, ακόμη κι όταν μοιάζουν συναρπαστικές. Το νηπιαγωγείο θα είναι μεγάλη αλλαγή και για τους δυο μας.Αλλά αν είμαστε υπομονετικοί και μιλάμε για όλα όσα ζούμε, το ξέρω πως θα είμαστε πολύ καλύτερα μετά απ’ αυτό το άλμα μας στο άγνωστο.

Ο μεγάλος μας κόσμος σε χρειάζεται κι εσύ είσαι έτοιμος ν’ αφήσεις το σημάδι σου. Εσύ, γλυκό μου παιδί, έχεις πολλά ταλέντα και ο κόσμος τα χρειάζεται. Κάποια από αυτά, είχα την τύχη να τα δω να ξεδιπλώνονται στο σπίτι μας, αλλά υπάρχουν κι άλλα που θα βγουν στην επιφάνεια καθώς αλληλεπιδράς με έναν μικρόκοσμο δασκάλων, μαθητών και γνώσεων. Μην ξεχνάς ποιος είσαι και μη φοβάσαι να εξελιχθείς.

Κάποιες μέρες θα νιώθεις θαυμασμό. Άλλες θα είναι πιο δύσκολες. Χρησιμοποίησε τις καλές μέρες σαν κίνητρο για να μαθαίνεις και μην αφήνεις τις κακές να κάνουν την εμπειρία σου λιγότερο ευχάριστη. Το νηπιαγωγείο μπορεί να είναι τόσο διασκεδαστικό. Αλλά, κάπου κάπου, θα είναι και δύσκολο. Όσο οι απαιτήσεις μεγαλώνουν και οι συνθήκες αλλάζουν, τόσο πιο πολύ θα ζορίζεσαι. Αν δεχτείς την πρόκληση με διάθεση να βελτιωθείς, όμως, ακόμη και τα δύσκολα μπορούν να γίνουν ευχάριστα. Εγώ θα είμαι εδώ να σε βοηθήσω να είσαι πάντα θετικός.

Έχεις την ευκαιρία να δίνεις και να παίρνεις αγάπη κάθε μέρα. Φρόντισε εκείνους που τη χρειάζονται περισσότερο. Είσαι ένας φάρος, αγαπημένε μου. Κοίτα να μοιράζεσαι το φως σου καθημερινά. Ψάξε για εκείνους που χρειάζονται πιο πολύ το φως σου, φίλους και δασκάλους, και χάρισέ το με γενναιοδωρία.

Το να είσαι μέλος μιας εκπαιδευτικής κοινότητας είναι προνόμιο. Να είσαι ευγνώμων για την παιδεία που λαμβάνεις. Η γκρίνια δε βοηθά κανέναν στα δύσκολα. Η ευγνωμοσύνη, όμως, ανατρέπει και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Υπόσχομαι να μείνω κι εγώ ευγνώμων και να σε βοηθώ να βλέπεις θετικά κάθε κατάσταση.

Ό,τι κι αν γίνει εκεί έξω, το σπίτι μας θα είναι πάντα το καταφύγιό σου. Όταν μπαίνεις μέσα στο τέλος της κάθε μέρας, θα σε περιμένω με ανοιχτές αγκάλες. Το σπίτι είναι το καταφύγιό σου. Εγώ είμαι το καταφύγιό σου. Ότι κι αν αντιμετωπίσεις, οποτεδήποτε, δεν πειράζει επειδή έχεις ανθρώπους που σε αγαπούν.

Έφτασε, όμως, η ώρα. Στεκόμαστε στο χείλος όσων γνωρίζουμε κι είσαι έτοιμος ν’ ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις προς το μέλλον σου. Τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο εκτός απ’ την αγάπη μου για σένα. Εύχομαι να σε βοηθήσει και να στηρίξει στη μεγάλη σου περιπέτεια.

Με αγάπη,
Μαμά»




http://www.mama365.gr

Οταν τα κλειδιά της μνήμης εξασθενούν




Η άνοια είναι ένα κλινικό σύνδρομο το οποίο χαρακτηρίζεται από μείωση της νοητικής ικανότητας και των γνωστικών λειτουργιών χωρίς μεταβολή του επιπέδου της συνείδησης του ατόμου. Προσβάλλει άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών και κυρίως τους ηλικιωμένους.
Προϊούσης της ηλικίας, το ποσοστό των πασχόντων από άνοια αυξάνει δραματικά. Η πορεία της είναι εξελικτική και μη αναστρέψιμη.
Σχεδόν χωρίς εξαίρεση, προκαλείται από κάποια νόσο που προσβάλλει τον εγκέφαλο. Οι νόσοι αυτές προκαλούν βλάβες σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, οι οποίες υπηρετούν τη νόηση, προκαλώντας έτσι νοητικές διαταραχές που αποτελούν το κεντρικό χαρακτηριστικό της κλινικής συνδρομής της άνοιας του συγκεκριμένου ατόμου.
Αυτές οι νοητικές διαταραχές μπορεί να περιλαμβάνουν την απώλεια μνήμης, τη διαταραχή της γλώσσας, την αγνωσία, την απραξία κ.λπ.

Tαξινόμηση

Τα 100 πρόσωπα της ασθένειας

Οι νόσοι που θεωρούνται υπεύθυνες για την πρόκληση άνοιας ταξινομούνται σε αυτές που προκαλούν:
● Ανοια φλοιώδους μορφής
● Ανοια υποφλοιώδους μορφής
● Ανοια μικτής μορφής
Μερικές από τις περίπου εκατό νόσους που μπορούν να προκαλέσουν κάποια από τις τρεις προαναφερθείσες μορφές άνοιας είναι:
● Η ΝΑ, στην οποία οφείλεται το 50%-60% των περιπτώσεων της άνοιας.
● Οι παθήσεις των αγγείων του εγκεφάλου (αγγειακή άνοια) ενοχοποιούνται για το 15%-20% των περιπτώσεων.
● Μικτά αίτια (ΝΑ και παθήσεις αγγείων του εγκεφάλου) ευθύνονται για 10%-20% των παθήσεων άνοιας.
● Αλλες παθήσεις όπως: ν. Parkinson, ν. Pick, μετωπιαία–κροταφική εκφύλιση, ν. Huntigton, προοδευτική υπερπυρηνική παράλυση, νωτιαιαπαρεγκεφαλιδικές εκφυλίσεις, πλάγια αμυατροφική σκλήρυνση, σκλήρυνση κατά πλάκας, εγκεφαλοαγγειακές παθήσεις όπως η ν. πολλαπλών εμφράκτων και η ν. Binswanger, λοιμώδεις νόσοι, όπως το HIV, η σύφιλη, η νόσος Creutzfeld-Jakob, τραύματα του εγκεφάλου, ελλείψεις βιταμινών, ενδοκρινικές παθήσεις, όγκοι εγκεφάλου, έκθεση σε τοξικές ουσίες και εγκεφαλικές αγγειίτιδες. Εχουν επίσης ενοχοποιηθεί διαταραχές του μεταβολισμού και ρύθμισης της πρόδρομης πρωτεΐνης του αμυλοειδούς, διαταραχές του μεταβολισμού του ψευδαργύρου και του αργιλίου και διάφορα άλλα αίτια.
Η συνοπτική αναφορά στη μείζονα νόσο που είναι υπεύθυνη για περισσότερους από τους μισούς ασθενείς (50%-60%), οι οποίοι πάσχουν κλινικά από ανοϊκή συνδρομή, ενδείκνυται ως πρότυπο για την κατανόηση των ανοιών γενικότερα, για τη σωστή προσέγγιση του ασθενούς και την αποτελεσματική θεραπευτική αντιμετώπισή του.

Στη γλώσσα των αριθμών

Στις ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες οι πάσχοντες από άνοια είναι πολλοί και πολλαπλασιάζονται διαρκώς. Η τρίτη ηλικία αποτελεί παράγοντα υψηλού ρίσκου.
Ο υψηλός επιπολασμός και η νοσηρότητα της συνδρομής αυτής την έχουν αναγάγει σε επείγον ζήτημα δημόσιας υγείας, με σοβαρότατες οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, διότι όσο βελτιώνεται το οικονομικό επίπεδο και εξελίσσονται η βιοϊατρική τεχνολογία και οι σύγχρονες θεραπευτικές μέθοδοι που έχουν αποτέλεσμα την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, στις ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, τόσο το πρόβλημα θα μεγεθύνεται.
Στο σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης υπολογίζεται ότι ζουν 6,1 εκατ. άνθρωποι που πάσχουν από άνοια. Η επίπτωση της άνοιας προϊόντος του χρόνου αυξάνεται σταδιακά.
Στις ηλικίες 60-64 ετών είναι 0,8%, ενώ στην ηλικιακή ομάδα 65-69 ετών η επίπτωση είναι 1,6% και διπλασιάζεται ανά 5-6 χρόνια. Φτάνει στο 20% στις ηλικίες των 80 ετών και στο 30% για τους άνω των 90 ετών.
Αξίζει να αναφερθεί ότι σε πιο ηλικιωμένους, περίπου 95 ετών, διαπιστώθηκε μειωμένο ρίσκο για άνοια, ενώ για τους νεότερης ηλικίας πάσχοντες από ΝΑ η επίπτωση της νόσου διπλασιάζεται ανά 4,2 χρόνια περίπου.
Στη μελέτη Global Burden of Disease (2000) αναφέρεται ότι η επίπτωση μεταξύ των ανδρών και των γυναικών ηλικίας μεγαλύτερης των 60 ετών είναι 5% για τους άνδρες και 6% για τις γυναίκες.
Οι γυναίκες παρουσιάζουν μεγαλύτερο ποσοστό επίπτωσης από τους άνδρες, διότι ζουν περισσότερο. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν διαφορά επίπτωσης λόγω φύλου.
Μέχρι το 2050 αναμένεται ότι ο αριθμός των ανθρώπων που πάσχουν από άνοια θα διπλασιαστεί ή ίσως και να τριπλασιαστεί.

Τα σημάδια που πρέπει να μας αφυπνίσουν

Οπως έχει ήδη αναφερθεί, η ανοϊκή συνδρομή μπορεί να έχει βραδεία εξέλιξη, με τον ασθενή να έχει 2 ή και 3 χρόνια ήπια συμπτωματολογία πριν διαγνωστεί, ή μπορεί να γίνει αντιληπτό το πρόβλημα αιφνιδίως, π.χ. έπειτα από μία νάρκωση, όπου ο ασθενής αργεί να επανέλθει και πιθανόν να έχει συμπτώματα ψυχικά όπως ντελίριο, επιθετικότητα, διαταραχές προσανατολισμού στον χώρο και τον χρόνο ή αμνησία.
Η οικογένεια του ασθενούς μπορεί επίσης να παρατηρήσει ότι στη διάρκεια μίας λοίμωξης ο ασθενής δεν ανταποκρίνεται ικανοποιητικά και το ίδιο γρήγορα στη θεραπευτική αγωγή όπως ανταποκρινόταν πριν από δύο-τρία χρόνια.
Αναλόγως του τρόπου με τον οποίο γίνεται αντιληπτό το πρόβλημα, το πνευματικό επίπεδο του ασθενούς, την προσωπικότητά του και το οικογενειακό του περιβάλλον, θα πρέπει να διαμορφωθεί ένα σχέδιο δράσης από τη θεραπευτική ομάδα για τη συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος, τις ανάγκες του ασθενούς και κατά πάσα πιθανότητα και τις ανάγκες της οικογένειας.
Στις περιπτώσεις αργής εισόδου της άνοιας στο πρώιμο στάδιο, τα συμπτώματα είναι σχετικά ήπια και μοιάζουν με τα σημάδια της «φυσικής γήρανσης», όπως: ο ασθενής προβαίνει σε επαναλαμβανόμενες δηλώσεις, λανθασμένες τοποθετήσεις, έχει δυσχέρεια εύρεσης του ονόματος οικείων αντικειμένων, χάνεται σε γνωστές διαδρομές, έχει μικρές αλλαγές της προσωπικότητας, απώλεια ενδιαφέροντος για πράγματα για τα οποία ενδιαφερόταν άλλοτε, δυσχέρεια στην εκτέλεση στόχων που προϋποθέτουν κάποια σκέψη.
Σε πιο προχωρημένο στάδιο τα συμπτώματα είναι περισσότερο εμφανή: ο ασθενής ξεχνά τις λεπτομέρειες από επίκαιρα γεγονότα, ξεχνά γεγονότα από τη ζωή του, έχει δυσκολία να διαλέξει τα κατάλληλα ρούχα, παρουσιάζει ψευδαισθήσεις, γκρίνια και επιθετική συμπεριφορά, έχει διαταραχές της σκέψης, κατάθλιψη και ευερεθιστότητα, παρουσιάζει δυσκολία στην εκτέλεση βασικών εργασιών της καθημερινότητας, όπως να μαγειρέψει ή να οδηγήσει.
Στο τελικό στάδιο της άνοιας έχει συνεχή ανάγκη από τη φροντίδα «φροντιστή». Οι ασθενείς στο στάδιο αυτό δεν δύνανται πλέον να κατανοήσουν τον λόγο, να γνωρίσουν τα μέλη της οικογένειάς τους και να πραγματοποιήσουν βασικές ατομικές δραστηριότητες, όπως να φάνε, να ντυθούν και να κάνουν μπάνιο.
*ψυχίατρος, τέως συντονιστής διευθυντής Ψυχιατρικού Τομέα του ΓΝΑ «Ο Ευαγγελισμός»
http://www.efsyn.gr

«Φύλακας» της καρδιάς το ελληνικό ελαιόλαδο



Όπως ανέφεραν ο Προκόπιος Μαγιάτης, αναπληρωτής καθηγητής, και η δρ Ελένη Μέλλιου της Φαρμακευτικής Σχολής Αθηνών, τα εξαιρετικά παρθένα ελαιόλαδα περιέχουν ένα ευρύ φάσμα φυσικών συστατικών των οποίων η σχετική συγκέντρωση διαφέρει πάρα πολύ μεταξύ των διαφόρων ποικιλιών ελιάς.
Πολλές από αυτές τις χημικές ενώσεις έχει αποδειχθεί ότι διαθέτουν αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Ενώ ο όρος «ολικές φαινόλες» ενός ελαίου είναι αποδεκτός ως μέτρο της αντιοξειδωτικής του ικανότητας, η «φαρμακευτική» του δράση μπορεί να προέρχεται από συγκεκριμένες ενώσεις. Ένα παράδειγμα είναι η ουσία ελαιοκανθάλη, η οποία συνδέεται με την πιπεράτη αίσθηση στον λαιμό που προκαλείται από ορισμένα φρέσκα και υψηλής ποιότητας ελαιόλαδα.
Όπως εξήγησαν, τα ελαιόλαδα που δοκιμάστηκαν, επιλέχθηκαν έτσι ώστε να έχουν την ίδια συγκέντρωση ολικών φαινολών αλλά διαφορετική αναλογία δραστικών συστατικών ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης. Συγκεκριμένα, επιλέχθηκε ένα ελαιόλαδο με υψηλή ελαιοκανθάλη από ποικιλία Κορωνέικη από την περιοχή του ΠΟΠ Καλαμάτας, ένα ελαιόλαδο από ποικιλία Arbequina με υψηλή περιεκτικότητα σε ελαιασίνη και ένα λάδι ελέγχου που ήταν μεν εξαιρετικά παρθένο, με ισοδύναμη περιεκτικότητα σε ολικές φαινόλες, αλλά με μηδενική περιεκτικότητα σε ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι σε όσους κατανάλωσαν το ελληνικό έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, η ελαιοκανθάλη συμπεριφέρθηκε σαν να φυσικό φάρμακο για την προστασία του καρδιαγγειακού συστήματος.
«Η πρωτοπόρα αυτή μελέτη έδειξε πολύ σημαντικά ευρήματα και ανοίγει το δρόμο για την διενέργεια νέας εκτενέστερης μελέτης σε μεγαλύτερη ομάδα πληθυσμού ώστε να διερευνηθούν σε βάθος οι παράγοντες που καθιστούν ένα ελαιόλαδο να έχει φαρμακευτικές ιδιότητες», δήλωσε ο κ. Μαγιάτης που συντόνισε τη μελέτη.
Από την πλευρά της η κ. Μέλλιου, υπεύθυνη συνεργασίας μεταξύ του Πανεπιστημίου Αθηνών και του κέντρου ελιάς του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, σημείωσε ότι «νέα εργαλεία όπως η μέθοδος NMR ή η μέθοδος Aristoleo, που έχουν ανακαλυφθεί στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, μπορούν με ακρίβεια να μετρήσουν το περιεχόμενο ενός λαδιού σε ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη, είναι εξαιρετικά χρήσιμα για να ξεχωρίσουν τα ποιοτικά ελαιόλαδα με τις ισχυρότερες υγειοπροστατευτικές δράσεις».
Πρόσθεσε, δε, ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει η πρώτη χώρα στον κόσμο στην παραγωγή ελαιολάδου με αγγειοπροστατευτικές ιδιότητες.



Τo αλφαβητάρι του σακχαρώδους διαβήτη


diabitis_2.jpg

Διαβήτης
Ο διαβήτης είναι ένα χρόνιο σύνδρομο και την πλειονότητά του (95%) αποτελούν οι διαταραχές που σχετίζονται με τα αίτια του τύπου 2 σακχαρώδους διαβήτη


Ως σακχαρώδη διαβήτη ορίζουμε μια σειρά παθολογικών διαταραχών που κοινό άξονα έχουν τη διαταραχή στον μεταβολισμό των υδατανθράκων. Για να το απλοποιήσουμε θα πρέπει να δεχθούμε ότι η γλυκόζη στο αίμα, ως ένας απλός υδατάνθρακας, αποτελεί την ενεργειακή πηγή (την «καύσιμη» ύλη) όλων των κυττάρων του σώματός μας για να επιτελέσουν τις λειτουργίες τους.
Εάν στον οργανισμό δημιουργηθούν ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη διάθεση και τη χρησιμοποίηση της γλυκόζης, τότε ξεκινούν προβλήματα που σχετίζονται με την παραγωγή και χρησιμοποίηση της ενέργειας, αλλά και δομικές βλάβες τόσο σε ιστικούς σχηματισμούς όσο και σε όργανα.
Κοινός παρονομαστής η παρουσία στο αίμα υψηλότερων των φυσιολογικών επιπέδων γλυκόζης, με αποτέλεσμα ο διαβήτης να είναι το σύνδρομο που ανεξαρτήτως αιτίου χαρακτηρίζεται από υπεργλυκαιμία.

Η θέση και ο ρόλος της γλυκόζης στον οργανισμό

■ Η γλυκόζη στο αίμα προέρχεται από την τροφή ή «κατασκευάζεται» από τον οργανισμό μας στο ήπαρ.
■ Το ήπαρ όχι μόνο παρασκευάζει αλλά και αποθηκεύει στα κύτταρά του γλυκόζη με τη μορφή του γλυκογόνου. Οταν τα επίπεδα γλυκόζης αίματος είναι χαμηλά, επειδή έχουμε αρκετές ώρες να λάβουμε τροφή, τότε το ήπαρ διασπά το αποθηκευμένο γλυκογόνο και παρέχει στην κυκλοφορία γλυκόζη με στόχο να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του οργανισμού.
■ Η γλυκόζη που απορροφάται από το λεπτό έντερο ή απελευθερώνεται στις ηπατικές φλέβες, φτάνει με την αιματική κυκλοφορία και μπαίνει μέσα σε κάθε κύτταρο του σώματος, για να παραχθεί η ενέργεια που απαιτείται, με τη βοήθεια της ινσουλίνης.

Η θέση και ο ρόλος της ινσουλίνης στον οργανισμό

Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται στο πάγκρεας, ένα όργανο που βρίσκεται στην κοιλιά, κάτω και πίσω από το στομάχι.
■ Το πάγκρεας απελευθερώνει ινσουλίνη στην αιματική κυκλοφορία
■ Η ινσουλίνη φτάνει με το αίμα σε κάθε κύτταρο και διευκολύνει την είσοδο της γλυκόζης μέσα σε αυτά, οπότε μειώνονται και τα επίπεδά της γλυκόζης στο αίμα
■ Οταν πέφτουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, τότε αυτόματα σταματά και η παραγωγή και έκκριση ινσουλίνης από το πάγκρεας.

Τι είναι ο προδιαβήτης;

Όταν τα επίπεδα σακχάρου είναι υψηλότερα των φυσιολογικών αλλά όχι στο επίπεδο του να κατηγοριοποιούνται ως παθολογικά και ενδεικτικά της παρουσίας επίσημου διαβήτη. Ο προδιαβήτης είναι μια αναστρέψιμη κατάσταση αρκεί να ακολουθηθούν τα συνιστώμενα υγιεινοδιαιτητικά μέτρα.

Ποιοι είναι οι τύποι του διαβήτη;

Ο διαβήτης είναι ένα χρόνιο σύνδρομο και την πλειονότητά του (95%) αποτελούν οι διαταραχές που σχετίζονται με τα αίτια του τύπου 2 σακχαρώδους διαβήτη. Αυτός ο τύπος διαβήτη σχετίζεται με την παχυσαρκία, τη διατροφή και τη μειωμένη φυσική δραστηριότητα.
Ο τύπου 1 είναι μια αυτοάνοσος κατάσταση που προκαλεί την ολοκληρωτική καταστροφή των ινσουλινοπαραγωγών β-κυττάρων, με αποτέλεσμα να είναι απολύτως απαραίτητη η εξωγενής χορήγηση ινσουλίνης ως η μόνη θεραπευτική μέθοδος.
Ως διαβήτη της κύησης δεν εννοούμε τον προϋπάρχοντα διαβήτη αλλά την εμφάνιση για πρώτη φορά παθολογικών επιπέδων γλυκόζης κατά την κύηση που συνήθως εξαφανίζονται μετά τον τοκετό.
Τέλος, υπάρχουν πιο σπάνιοι τύποι διαβήτη, όπως ο δευτεροπαθής (καταστροφή λόγω παγκρεατίτιδας ή χειρουργική αφαίρεση του παγκρέατος λόγω κακοήθειας, για παράδειγμα), ο φαρμακευτικός στο πλαίσιο ειδικής θεραπείας (κορτιζόνη), σε παρουσία ενδοκρινοπάθειας (Cushing) ή ακόμα πιο σπάνια αυτός που οφείλεται σε διάφορα κληρονομούμενα ή συγγενή σύνδρομα.

Πόσο συχνός είναι ο διαβήτης στην Ελλάδα;

Δεν υπάρχουν μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες στην ελληνική επικράτεια, αλλά μια σειρά πολλών μικρών μελετών συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι περίπου ο ένας στους 10 συμπολίτες μας παρουσιάζει τύπου 2 διαβήτη.
Για τον τύπο 1 η Ελλάδα ως μεσογειακή χώρα δεν ανήκει στις περιοχές υψηλού κινδύνου και τα ποσοστά κυμαίνονται γύρω στις 10 περιπτώσεις κάθε 100.000 γεννήσεις.
Τα ποσοστά με παιδιά και εφήβους που παρουσιάζουν τύπου 2 διαβήτη είναι ακόμα χαμηλά, αλλά αναμένεται να αυξηθούν λόγω του ότι έχουμε τα υψηλότερα ποσοστά παχυσαρκίας στην Ευρώπη. Οι περιπτώσεις του διαβήτη κύησης είναι σε άνοδο και αφορούν το 5-10% των κυήσεων.

Ποια είναι τα συμπτώματα του διαβήτη;

Το είδος των συμπτωμάτων συσχετίζεται με το ύψος των παθολογικών επιπέδων σακχάρου αίματος. Στον προδιαβήτη και τα πρώτα στάδια του διαβήτη τύπου 2 μπορεί τα συμπτώματα να περνούν απαρατήρητα, ενώ αντίθετα στον τύπο 1 εμφανίζονται απότομα, είναι μεγάλης σοβαρότητας και προλέγουν σημαντική επικινδυνότητα. Μερικά από αυτά είναι:
■ Αίσθημα δίψας
 Συχνουρία
 Αίσθημα πείνας
■ Ανεξήγητη απώλεια βάρους
 Κετόνες στα ούρα
■ Κόπωση
■ Ευερεθιστότητα
 Θόλωση όρασης
 Αργή επούλωση δερματικών βλαβών
■ Συχνές υποτροπιάζουσες λοιμώξεις (πιο συχνά του ουροποιογεννητικού συστήματος και ουλίτιδες).
Αν και ο τύπου 1 διαβήτης μπορεί να εμφανιστεί σε οιαδήποτε ηλικία, εν τούτοις η πιο συχνή του εμφάνιση παρουσιάζεται στο στάδιο της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.
Ο τύπου 2 εμφανίζεται πλέον ακόμα και στην παιδική ηλικία λόγω της αύξησης της συχνότητας της παιδικής παχυσαρκίας, αλλά εξακολουθεί να διαγιγνώσκεται στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων μετά την ηλικία των 40 ετών.
Η παρουσία των κετονών στο αίμα και στα ουρά, που είναι προϊόντα που προκύπτουν από την αποδόμηση των μυϊκών ινών του οργανισμού, συνδέεται με την παντελή έλλειψη ινσουλίνης και ως εκ τούτου συσχετίζεται με τον τύπου 1 διαβήτη.

Ποιες είναι οι αιτίες εμφάνισης διαβήτη:

Τύπου 1 διαβήτης
Η ακριβής αιτία εμφάνισης παραμένει άγνωστη. Αυτό που όμως γνωρίζουμε είναι το γεγονός ότι, ενώ το ανοσοποιητικό μας σύστημα έχει κύρια δραστηριότητα να κινητοποιείται και να καταπολεμά επικίνδυνα μικρόβια και ιούς, ξαφνικά «επιτίθεται» και καταστρέφει τα ινσουλινοπαραγωγά β-κύτταρα του παγκρέατος που οδηγεί σταδιακά στην ολοκληρωτική αδυναμία παραγωγής και διάθεσης ινσουλίνης στον οργανισμό.
Αφού πλέον δεν υπάρχει ινσουλίνη να διευκολύνει την είσοδο της γλυκόζης στα κύτταρα τα επίπεδα ανέρχονται στην κυκλοφορία σε παθολογικά επίπεδα και τα κύτταρα «διψούν» για ενέργεια.
Οι παράγοντες που οδηγούν στην ανεπιθύμητη και καταστροφική πυροδότηση του ανοσοποιητικού συστήματος σε βάρος του παγκρέατος φαίνεται να είναι τόσο γενετικοί όσο και περιβαλλοντικοί.
Ο μητρικός θηλασμός, για παράδειγμα, αποτελεί ασπίδα στην εμφάνιση διαβήτη, αλλά και συνεχώς ανακαλύπτονται και ενοχοποιούνται νέοι τροποποιητικοί παράγοντες του ανοσολογικού συστήματος.
Παράγοντες κινδύνου
■ Συγκεκριμένες ιώσεις (π.χ. coxsackie)
■ Παρουσία αυτοαντισωμάτων διαβήτη
■ Χαμηλή πρόσληψη βιταμίνης D
■ Γρήγορη σίτιση με αγελαδινό γάλα (έλλειψη μητρικού θηλασμού)
■ Εθνικότητα κοντά στον αρκτικό κύκλο (όπως σκανδιναβική, φινλανδική κ.λπ.).

Προδιαβήτης και τύπου 2 διαβήτης

Στον προδιαβήτη αλλά και στον τύπου 2 διαβήτη συμβαίνουν συμμετοχικά δύο παθολογικοί μηχανισμοί, αφ' ενός τα κύτταρα αντιστέκονται στη δράση της ινσουλίνης και αφ' ετέρου το πάγκρεας αδυνατεί να παράξει τις απαιτούμενες ποσότητες ινσουλίνης, που αυξάνονται μάλιστα λόγω της αντίστασης στη δραστικότητά της.
Η διπλή αυτή διαταραχή έχει αποτέλεσμα να μη διευκολύνεται η είσοδος της γλυκόζης στα κύτταρα και έτσι να αθροίζεται στο αίμα φτάνοντας σε παθολογικά επίπεδα.
Η ακριβής αιτία του φαινομένου παραμένει άγνωστη, εν τούτοις μια σειρά γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων παίζουν ρόλο συνεργικά στην εμφάνιση αυτού του τύπου του διαβήτη.
Για παράδειγμα, η παχυσαρκία συσχετίζεται σε σημαντικό βαθμό με την ανάπτυξη τύπου 2 διαβήτη, αλλά δεν σημαίνει ότι κάθε υπέρβαρος θα εμφανίσει σίγουρα διαβήτη.

Παράγοντες κινδύνου

■ Η παρουσία προδιαβήτη που θα εξελιχθεί.
■ Το βάρος του σώματος και ειδικότερα η λιπώδης μάζα του σώματος που όσο μεγαλύτερη τόσο πιο αυξημένη παρουσιάζεται η αντίσταση στην ινσουλίνη.
■ Η μειωμένη φυσική δραστηριότητα που εκτός από την επίδρασή της στο βάρος έχει άμεση σχέση με τα κυκλοφορούντα επίπεδα γλυκόζης επειδή χρησιμοποιείται σαν καύσιμο για το μυϊκό σύστημα, αλλά και γιατί η άσκηση βελτιώνει την ευαισθησία των κυττάρων στη δράση της ινσουλίνης.
■ Το οικογενειακό ιστορικό, δηλαδή αν υπάρχουν συγγενείς α' και β' βαθμού με διαβήτη αυξάνονται οι πιθανότητες να εμφανιστεί διαβήτης.
■ Η πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη αυξάνεται με την ηλικία. Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί με τα χρόνια μειώνονται τόσο η φυσική δραστηριότητα όσο και η μυϊκή μάζα, οπότε αυξάνεται ο βαθμός αντίστασης στη δράση της ινσουλίνης.
Δυσοίωνη όμως φαίνεται η προοπτική να αυξηθούν δραματικά τα ποσοστά εμφάνισης τύπου 2 διαβήτη στην παιδική, εφηβική και νεανική ηλικία λόγω της επιδημίας της παχυσαρκίας όπου δυστυχώς η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια μεταξύ όλων των ευρωπαϊκών χωρών.
■ Εάν είχε αναπτυχθεί διαβήτης κατά την κύηση, η πιθανότητα εμφάνισης τύπου 2 διαβήτη κάποια στιγμή αργότερα αυξάνεται σημαντικά. Κινδυνεύουν επίσης οι μητέρες που γέννησαν παιδιά με βάρος γέννησης μεγαλύτερο των 4 κιλών.
■ Η παρουσία του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών που χαρακτηρίζεται από διαταραχές της εμμήνου ρύσεως, παχυσαρκία και υπερτρίχωση, αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη.
■ Η παρουσία υπέρτασης με τιμές μεγαλύτερες των 140/90 mmHg σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη.
■ Η παρουσία δυσλιπιδαιμίας με υψηλά επίπεδα LDL-χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων, σε συνδυασμό με χαμηλά της «καλής» HDL-χοληστερόλης, αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης τύπου 2 διαβήτη.

Ποιοι πρέπει να ελέγχονται αν έχουν διαβήτη

Τα συμπτώματα του τύπου 1 διαβήτη εμφανίζονται ξαφνικά και οδηγούν από μόνα τους τα άτομα στην ανάγκη ελέγχου. Αντίθετα στον τύπου 2 διαβήτη και προδιαβήτη τα συμπτώματα είναι πιο περιορισμένα και σταδιακά και έτσι τις περισσότερες φορές παραβλέπονται.
Για τον λόγο αυτό συνιστάται να ελέγχονται όλα τα υπέρβαρα άτομα ανεξαρτήτου ηλικίας που παρουσιάζουν επιπρόσθετους παράγοντες κινδύνου, όπως υπέρταση, δυσλιπιδαιμία, σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, διαβήτη κυήσεως σε προηγηθείσα κύηση ή γέννηση παιδιού με βάρος γέννησης μεγαλύτερο των 4 κιλών, καρδιαγγειακό νόσημα, οικογενειακό ιστορικό διαβήτη, όπως και κάθε άτομο μεγαλύτερο των 45 ετών.

Η διάγνωση

■ Η εξέταση των επιπέδων της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (GHbA1c), που αντιστοιχούν στον μέσο όρο των επιπέδων γλυκόζης αίματος το προηγηθέν τρίμηνο, αποτελεί ένα από τα αποδεικτικά της παρουσίας ή μη σακχαρώδους διαβήτη. Κάθε τιμή μεγαλύτερη του 6,5% υποδηλώνει παρουσία επίσημου διαβήτη, ενώ τιμές μεταξύ 5,7-6,4% προδιαβήτη.
■ Μια τυχαία μέτρηση γλυκόζης αίματος με τιμή μεγαλύτερη των 200 mg/dL θέτει τη διάγνωση του διαβήτη.
■ Αν σε 2 πρωινές μετρήσεις της γλυκόζης αίματος έπειτα από ολονύχτια νηστεία η τιμή της είναι μεγαλύτερη των 126 mg/dL, τότε τίθεται η διάγνωση του σακχαρώδους διαβήτη και εάν είναι 100-125 mg/dL τότε έχουμε παρουσία προδιαβήτη.
■ Η δοκιμασία ανοχής τής από του στόματος χορήγησης γλυκόζης (Oral glucose tolerance test - OGTT) ύστερα από ολονύχτια νηστεία περιλαμβάνει διαδοχικές μετρήσεις γλυκόζης αίματος.
Εφόσον 2 ώρες μετά τη χορήγηση η τιμή γλυκόζης είναι μεγαλύτερη των 200 mg/dL τίθεται η διάγνωση του τύπου 2 διαβήτη, ενώ τιμές 140-199 mg/dL είναι ενδεικτικές του προδιαβήτη.
Για τη διάγνωση του τύπου 1 διαβήτη απαιτείται και η παρουσία κετονών στα ούρα ή στο αίμα, όπως και παθολογικοί τίτλοι σε μια σειρά αυτοαντισωμάτων (α-ινσουλινικά, α-νησιδιακά, GAD).
Επίσης η δοκιμασία γλυκαγόνης για τη μέτρηση του c-πεπτιδίου είναι γενικά αποδεκτή για τη διερεύνηση της ενδογενούς παραγωγής ινσουλίνης.

Διαβήτης κύησης

Διαβήτης
Ορμόνες που παράγονται σε αυξημένα επίπεδα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οδηγούν μητέρες που έχουν κάποια γενετική προδιάθεση να εμφανίσουν παθολογικά επίπεδα σακχάρου στο αίμα.
Αυτό συμβαίνει επειδή οι ορμόνες αυτές αυξάνουν τον βαθμό αντίστασης των ιστών στην ινσουλίνη και τα παγκρεατικά κύτταρα αδυνατούν να ανταποκριθούν στις τεχνητά αυξημένες απαιτήσεις.

Παράγοντες κινδύνου

■ Μητέρες σε κύηση με ηλικία μεγαλύτερη των 25 ετών.
■ Η παρουσία διαβήτη τύπου 2 στην οικογένεια (γονέας ή αδέλφια), μια προηγούμενη κύηση με διαβήτη κύησης, η γέννηση παιδιού σε προηγούμενη κύηση με μεγάλο βάρος ή μια προηγηθείσα ανεξήγητη αποβολή εμβρύου.
■ Η παρουσία συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών.
■ Η παχυσαρκία ή το υπέρβαρο του σώματος πριν από την εγκυμοσύνη.

Ποιες είναι οι επιπλοκές;

Οι περισσότερες μητέρες με διαβήτη κύησης θα ολοκληρώσουν την κύηση χωρίς προβλήματα και θα φέρουν στον κόσμο υγιή μωρά. Παρ' όλα αυτά όταν ο διαβήτης δεν έχει αντιμετωπιστεί επαρκώς μπορεί να υπάρξουν προβλήματα τόσο στη μητέρα όσο και στο έμβρυο.

Επιπλοκές στο νεογνό

■ Τα υψηλά επίπεδα γλυκόζης περνούν τον πλακούντα και προκαλούν αυξημένη ινσουλινοέκκριση από το πάγκρεας του εμβρύου που οδηγεί σε αυξημένο βάρος γέννησης (μακροσωμία). Τα πολύ μεγάλα έμβρυα μπορεί να απαιτήσουν τη διενέργεια καισαρικής τομής.
■ Αμέσως μετά τη γέννηση το νεογνό μπορεί να παρουσιάσει υπογλυκαιμία γιατί τα υψηλά επίπεδα σακχάρου της μητέρας έχουν οδηγήσει όπως προαναφέραμε σε αυξημένη ινσουλινοέκκριση στην ενδομήτριο ζωή.
■ Τα παιδιά που οι μητέρες τους είχαν εμφανίσει διαβήτη κατά την κύηση παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης παχυσαρκίας και διαβήτη τύπου 2 κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
■ Θάνατος μπορεί να συμβεί είτε πριν ή αμέσως μετά τον τοκετό.

Επιπλοκές στη μητέρα

■ Ανάπτυξη προεκλαμψίας, που μπορεί να είναι μια θανατηφόρος κατάσταση τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο και χαρακτηρίζεται από εμφάνιση αρτηριακής υπέρτασης, λευκωματουρίας και οιδημάτων στα κάτω άκρα.
■ Εμφάνιση διαβήτη της κύησης σε επόμενη κύηση και αυξημένη πιθανότητα για διαβήτη τύπου 2 αργότερα.

Πώς γίνεται η διάγνωση

Εάν η μητέρα ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου, γιατί ήταν σημαντικά υπέρβαρη στην έναρξη της εγκυμοσύνης, έπασχε από σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, είχε εμφανίσει διαβήτη σε προηγηθείσα κύηση ή έχει οικογενειακό ιστορικό διαβήτη, ο εργαστηριακός έλεγχος πρέπει να έχει γίνει πριν από την κύηση. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα πρέπει να γίνει στο διάστημα 24-28 εβδομάδων κύησης.
Η διάγνωση του διαβήτη κύησης μπαίνει έπειτα από μια δοκιμασία ανοχής τής από του στόματος χορήγησης γλυκόζης (Oral glucose tolerance test - OGTT) ύστερα από ολονύχτια νηστεία, όταν η τιμή νηστείας πριν από τη χορήγηση είναι μεγαλύτερη των 92 mg/dL, μία ώρα μετά τη χορήγηση μεγαλύτερη των 180 mg/dL ή 2 ώρες μετά μεγαλύτερη των 153 mg/dL.
* Ο Παναγιώτης Χαλβατσιώτης είναι επίκουρος καθηγητής Παθολογίας Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Β' Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική, Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικόν»



http://www.efsyn.gr

Λίγο ακόμα μαζί…

Όταν οι γονείς «φεύγουν», όλοι σού ζητούν να βιαστείς. Να βιαστείς, κυρίως για να τακτοποιήσεις τις εκκρεμότητες.
Η γραφειοκρατία σε σέρνει από δω κι από κει ώστε να κλειστεί κάθε λογαριασμός, να σβηστεί μ’ ένα απρόσωπο πιστοποιητικό κάθε ίχνος τους από τις λίστες του κράτους.
Κι όλα αυτά τα κάνεις αυτόματα. Τα κάνεις γιατί πρέπει να γίνουν. Μέχρις εδώ καλά.
Ώσπου έρχεται η στιγμή να αδειάσεις το σπίτι των γονιών σου.
Ξαφνικά το σπίτι απομονώνεται από την πολυκατοικία ή τα άλλα σπίτια της γειτονιάς.
Μεταφέρεστε, εσύ κι αυτό, σ’ έναν έρημο πλανήτη.
Ανοίγεις την πόρτα με τα κλειδιά σου και για λίγο νιώθεις πως δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Οι άνθρωποί του είναι ακόμη εκεί. Σε κάθε σου κίνηση θαρρείς πως θ’ ακούσεις ένα «μη» ή ένα «μπράβο».
Οι φωνές όμως έχουν σωπάσει. Τώρα μιλούν τα αντικείμενα.
Ενα ραγισμένο φλιτζάνι, το παλιό ραδιόφωνο, ένα ξυραφάκι στον καθρέφτη του μπάνιου.
Ολα αυτά που έχεις έρθει για να πετάξεις, για να κρατήσεις ή να χαρίσεις.
Αντικείμενα που τόσα χρόνια θεωρούσες ασήμαντα, φαίνονται τώρα τα πιο σημαντικά. Σου δίνουν ένα στήριγμα, ένα χέρι να πιαστείς για να μη νιώθεις την απώλεια σαν βράχο στο στήθος.
Και έπειτα είναι τα ρούχα. Τα ρούχα είναι ζωντανά.
Το «καλό» φουστάνι της, για τις γιορτές και τις εξόδους, το παλτό του που σε σκέπαζε μαζί του στους δυνατούς βοριάδες του χειμώνα.
«Μη», σου λέει, «μην πετάξεις την αγαπημένη του γραβάτα, κράτησέ την, φόρεσέ την».
«Μη χαρίσεις το φθαρμένο της μαντίλι, κι ας μη δένεις όπως εκείνη τα μαλλιά σου, κράτα το, το είχε από παλιά».
Περιφέρεσαι στα δωμάτια. Θες να ανοίξεις τα παντζούρια για να μπει φως. Μα δεν το κάνεις…
Στο ημίφως η απώλεια μοιάζει λιγότερο οριστική. Στις σκιές ψάχνεις τη δική σου δίπλα στις δικές τους. Ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση.
Τρέχει δεκαετίες πίσω κι επανέρχεται στο τώρα, με ταχύτητες τόσο μεγάλες όσο ν’ ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου.
Οι φωτογραφίες στους τοίχους, μαζί με τα αναμνηστικά από τα κατορθώματά σου, σου ζητούν να σταθείς μπροστά τους.
Να θυμηθείς. Ποια χρονιά ήταν, ποια στιγμή και πώς ένιωθες όταν ο φωτογράφος σάς αποτύπωσε για πάντα μαζί.
Ολοι σου λένε να βιαστείς. Να πακετάρεις. Οσο γρηγορότερα τόσο καλύτερα για σένα.
Να κλείσει η πληγή. Μα κάτι μέσα σου αντιδρά. Κάτι σού λέει πως ούτε σήμερα θα πακετάρεις.
Λίγο αργότερα. Λίγο ακόμα μαζί…



Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Να τολμάς, να μιλάς και να έχεις τον τσαμπουκά να ζεις.

1
Υπάρχουν πολλά απαγορευμένα πράγματα στον κόσμο. Υπάρχουν ακόμη κι απαγορευμένες λέξεις και παράνομα συναισθήματα.
Υπάρχουν λόγια που δε γίνεται να πεις και πράγματα που δεν επιτρέπεται να νιώσεις. Ειδικά, όταν αφορούν συγκεκριμένα πρόσωπα. Τότε είναι που τ’ αποφεύγεις, όπως ο διάολος το λιβάνι. Τότε είναι που πρέπει να τα διώχνεις και να παλεύεις μαζί τους.
Δεν κάνει να μιλήσεις. Δεν κάνει να βγάλεις προς τα έξω αυτό που έχεις μέσα σου και σε πνίγει. Σε πνίγει μέρα-νύχτα, χωρίς καμιά εξαίρεση, χωρίς καμιά χάρη. Δε γίνεται να πεις αυτά που νιώθεις, γιατί φοβάσαι τις συνέπειες, όσο ο άλλος φοβάται τις λέξεις σου. Τρέμεις, μήπως η αλήθεια σου τον τρομάξει κι αρχίσει να τρέχει μακριά σου.
Προτιμάς να μείνεις με κάτι λιγότερο απ’ αυτό που θες, να πιεστείς, προκειμένου να μη χαλάσεις την εικόνα σου ή για να μη χάσεις αυτό που νομίζεις πως έχεις. Δε θέλεις τσαλαπατημένους εγωισμούς και κουρελιασμένες αξιοπρέπειες. Δε θέλεις παρεξηγήσεις κι απορρίψεις. Δεν είσαι φτιαγμένος από τέτοιο υλικό, που να σε κάνει να αντέχεις σ’ αυτά.
Τις μετράς, λοιπόν, τις κουβέντες σου, τις μελετάς καλά τις κινήσεις σου. Μην τυχόν γίνει κάτι και φανερωθούν τα πραγματικά σου «θέλω». Μην τυχόν και πάει κάτι στραβά και καταλάβει εκείνος, αυτά που κρύβεις μέσα σου. Σωπαίνεις και συμβιβάζεσαι. Μόνο που πάνω στη μυστικοπάθεια που σε κυριεύει, ξεχνάς μια λεπτομέρεια. Μια τόση δα λεπτομέρεια, που μπορεί σε μια στιγμή να ξεσκεπάσει κάθε συναίσθημα, που επιδέξια έκρυψες κάτω από το χαλί.
Τα μάτια δε λένε ψέματα, ούτε καμουφλάρονται και για κακή σου τύχη δεν ελέγχονται. Όσες προσπάθειες και να κάνεις. Τα μάτια εστιάζουν πάντα εκεί που τα προστάζει η λαχτάρα της ψυχής. Φοράνε καθετί που νιώθεις και ξεστομίζουν κάθε λέξη που εσύ δεν τολμάς. Τα μάτια λένε όσα εσύ δε θα πεις ποτέ, είτε μεθυσμένος, είτε νηφάλιος. Δε σ’ αφήνουν να κρυφτείς ή να γλυτώσεις. Δε σου χαρίζονται.
Υπάρχουν απαγορευμένα συναισθήματα κι απαγορευμένες λέξεις. Ειδικά, όταν αφορούν συγκεκριμένα πρόσωπα. Κι επειδή το απαγορευμένο για κάτι ανθρωπάκια σαν εμάς λειτουργεί σαν τον πιο δυνατό μαγνήτη και το πιο ισχυρό αφροδισιακό, είναι λίγοι αυτοί που δεν έκαναν διαλόγους με τα μάτια.
Άσχημο να μιλάνε μόνο τα μάτια. Γιατί όχι μόνο δε ζεις αυτό που θέλεις, αλλά δεν ξαλαφρώνει και το μέσα σου, ότι κι αν αυτό κουβαλά. Είτε θυμό και πικρία, είτε βαθύ κι απόλυτο έρωτα. Όσο πιο βαθιά τα σπρώχνεις μέσα σου, τόσο πιο πολύ αυτά φωλιάζουν κάτω απ’ το δέρμα σου και γίνονται δεύτερη σάρκα. Κι αν δεις ποτέ τα μάτια σου να ξεχειλίζουν θάλασσες είναι γιατί δε χωράνε πια τόσα ανείπωτα.
Αν γουστάρεις να το πεις, αν κάτι σ’ ενοχλεί να το φωνάξεις. Αρκετά απωθημένα έχουμε ήδη, δε νομίζεις; Πού να βρούμε κι άλλο χώρο. Γιατί κάπως έτσι γεννιούνται κι αυτά. Έχουν για μάνες τις ευκαιρίες που έχασες, τις στιγμές που άφησες να σου γλιστρήσουν απ’ τα χέρια και τις φορές που σώπασες.
Να τολμάς, να μιλάς και να έχεις τον τσαμπουκά να ζεις. Να μην κρύβεσαι πίσω απ’ το δάχτυλό σου. Να έχεις τσαγανό να διεκδικείς, τα όσα θες. Να την αρπάζεις τη ζωή απ’ τα μαλλιά και να μη βασίζεσαι μόνο στις ματιές. Να πηγαίνεις κι ας σου βγαίνει και σε κακό.
Γράφει η Ελευθερία Ηλιοπούλου



http://www.newsitamea.gr

Κι αν σε αδίκησαν, αργά ή γρήγορα θα δικαιωθείς.

1
Σήμερα θα σου πω για την ικανοποίηση.
Θα σου μιλήσω για τη μοναδική εκείνη στιγμή στο χρόνο που αποκαθίσταται η ηθική τάξη και οι κατεργαραίοι μπαίνουν στον πάγκο τους.
Είναι η στιγμή που όλα όσα έχεις υποστεί από ψεύτες, κλέφτες και χαμερπή ανθρωπάκια, σβήνονται.
Ναι, γιατί σε κορόιδεψαν, σε πούλησαν, σε αδίκησαν. Ναι γιατί σε μίσησαν χωρίς να τους έχεις κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να τους εμπιστευτείς. Αλλά έτσι είναι αυτοί. Βρίσκουν ανοιχτές τις πόρτες της καλοσύνης σου και μπαίνουν μέσα γεμάτοι λάσπες. Λάσπες που αμολούν παντού θέλοντας να σε βρωμίσουν.
Κι ύστερα φεύγουν. Κι εσύ απομένεις να μην ξέρεις από που να μαζέψεις τη βρώμα που σου άφησαν. Μένεις αδικημένος και με το παράπονο. Κι αναρωτιέσαι γιατί να πρέπει να κουβαλούν τόση κακία οι άνθρωποι. Γιατί να πρέπει να είναι ικανοί για το κακό όταν ο κόσμος μπορεί να γίνει τόσο όμορφος με την καλοσύνη. Αλλά με το σταυρό στο χέρι λένε πως κανείς δεν πρόκοψε.
Αλλά εσύ περιμένεις. Είπαν κάποτε πως η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή. Είναι η ώρα εκείνη που βλέπεις το πτώμα αυτού που ονομάστηκε από μόνος του κι αναίτια εχθρός σου να περνά το ποτάμι. Κι εσύ απομένεις να κοιτάς τα σκοτάδια να διαλύονται. Γιατί μαζί με αυτόν φεύγουν και οι σκιές. Μαζί με αυτόν φεύγει και το κακό κάρμα.
Κι όσο φεύγει η σκοτεινιά και η κακία του, τόσο εσύ νιώθεις το βάρος να φεύγει από τα στήθη σου. Και παίρνεις βαθιές Αναπνοές. Και όσο αναπνέεις νιώθεις τα πάντα να αλλάζουν.
Ηθική τάξη. Αποκατάσταση της αλήθειας.
Θεία Δίκη μπορείς να το πεις εξίσου. Κανείς δε θα σε κατηγορήσει.
Γιατί η αλήθεια και η καλοσύνη οφείλουν πάντα να νικούν. Ακόμη κι όταν τις ποδοπατούν, δεν είναι ποτέ για πολύ.
Πάντα θα βρουν το δρόμο τους για το φως. Γιατί έτσι κινείται ο κόσμος, γιατί έτσι υπάρχουμε ακόμη.
Όσο για εκείνους τους κακούς που κάποτε βρέθηκαν στο δρόμο σου, εκείνους που θέλησαν να σε ποδοπατήσουν χωρίς λόγο, μην τους σκέφτεσαι. Η τιμωρία του καθενός από αυτούς είναι να πρέπει να ανέχεται στο πετσί του την ήττα του κάθε βασανιστική στιγμή της μίζερης ζωής του. Να πρέπει να παραδεχτεί πως το καλό μπορεί και να νικήσει τις πλεκτάνες και τα ψέματά του. Να πρέπει να δεχτεί ότι η αδικία δε ζει πολύ.
Πολλά αυτά που πρέπει να μάθουν τελικά. Γι’αυτό και να τους λυπάσαι. Γιατί δε θα είναι καθόλου ευχάριστα αυτά που θα τους χτυπήσουν δίχως έλεος στα μούτρα. Αλλά εδώ που τα λέμε, ας πρόσεχαν…
Της Στεύης Τσούτση.